Güven...

Ne kadarda büyük anlamlar taşıyor bu ufacık 5 harf...

Ben bu zamana kadar yaşadıklarımdan duyduklarımdan gördüklerimden dinlediklerimden hep çıkarımlar yapmaya  çalıştım. Ve bunşar dogrultusunda yaşamaya gayet gösterdim... Gözümün önündeki bir perde gibi hep yanımda hep aklımda hep karar merci min üzerinde. Çoğunlukla dinlerim onu (Lets call it CPU as Central Processing unit in IT) 

CPU yanılmaz, şaşmaz ve asla ama asla beni yarı yolda bırakmaz.. Ama dinlemeyi reddettiğim zamanlar olmuyor mu tabi ki de oluyor. İşte o zamanlar ben biliyorum ki bunun sonu pekte hayra alamet değil.

Bana güven derecelendirme sağlayan yegane varlık, birt yandan yazarken bir yandan düşünüyorum aslında 'güven derecelendirme' hmmm güven öyle sizin belirleyebildiğimiz bir olgu mu yoksa kendiliğinden ortaya çıkan ve sizin kontrolünüz dışında gelişen bir duygu mu? 

peki o halde yıkılan bir güven neden yerine gelmez?

Yada anlamsızca bazı insanlara anında inanmamız nedendir? 

Bazı insanlarında ne söylerse söylesın bizleri ikna edememe sebebi nedir?

Bence ‘Güvenmek’ en gerçek duygulardan biri olmalı. Teslim olmanın diğer adı gibi. Birine en çok güvendiğiniz anı düşünün bir arabada direksiyonu bırakıp sağ koltuğa geçmek gibi. Artık bir nevi onun akışına kendini bırakmak gibi.

diğer yandan da güvenmek insani bir ihtiyaç. sanki hayatın zorluklarına karşı göğüs gerebilmek için yaptırmış olduğunuz bir emniyet sigortası gibi. Ne çok duydunuz bunları kim bilir:  'Öyle bir durumda kesin ... yanımda olur' 'O bana bunu asla yapmaz'  'aaa bu tam onluk iş mükemmel yapar ' bunlar işte fazla güvenmiş insanlardan  çıkabilecek cümleler. Umarız yanılmazlar ama spoiler alert ben genellikle yanılanları gördüm :( 

Ama ben her zaman  böyle oldum güven duygusundan çok korktum....

her zaman en büyük hasarları en güvendiklerimden alacakmışım gibi yaşadım ve yaşamayada devam edeceğim gibi görünüyor.  Güvenmek ihtiyaç ama güvenin yok olması da büyük bir hayal kırıklığı... Güvenmedim mi ? Tabik, güvendim inandım güzel dakikalarım oldu ama sonuç çoğunlukla yanı... Sandılar ki benim zor günümde yanımda olmak, hastanede beni ziyaret etmek veya kalp kırıklarıma melhem surmek bende onlara olan güveni arttırıcak. Tabiki etkisi olur bunlar hayatın parçası olmazsa olmazı ama asıl benim için önemli ve değerli olan benim başarı ve mutluluklarımı benimle üzüntülerimden çok paylaşan en az benim kadar mutlu olan insanlar.

Bunları bulmak gerçekten zor...

3 ay yoktum herkesten uzaktım bütün tanıdıklarımdan uzakta yeni bir başlangıç yaptım... Dönüş yolunda CPU devreye girdi ve uyarı verdi ciddiye almamaya her ne kadar gayret ettiysem de olmadı aldım. Ve yaşadım üzücüydü,

güven kırıntılarını o anda cidi anlamda kaybettim. Ne büyük özlem vardı oysa ki içimde hepsi yok oldu...

Kaç insan çıktı hayatımdan....

Güvene dair son kırıntılarımı işte o an yitirdim... 

Yes now I admit I have trust issues but I am happy about it . Is there a problem ??