Hayata düz bir pencereden bakabilmek istiyorum, yamuk pencereler yerine, baktığım ve anladığım şeyler düz olsun, havada başıboş dolaşan virgüller olmasın diye.. Kendimi düzgün ifade edebilmek istiyorum, olanca gevezeliğime rağmen kendimi/durumları özetlemek için doğru kelimeleri doğru zamanda seçebilmek sonradan çırpınmamak istiyorum… Artık kocaman olduğum halde yaptığım her şeyi elime yüzüme bulaştırmamak, iyi başladığımı iyi bitirmek istiyorum… Beynimi saçma sapan düşüncelerle doldurup, asıl odaklanmam gerekenlere odaklanamadığım için kendime kızmamak ve gereksiz yere daha da fazla mutsuz olmamak ve mutsuz etmemek istiyorum. İnsanlara yardım etmek istiyorum, elimden ne geliyorsa yapmak ama aynı zamanda da her şeye atlayarak zaten minicik olan aklımı kaybetmemek istiyorum.. hayır demeyi, bırak gitsin kendi kaybeder diyebilmeyi öğrenmek istiyorum ki hayatıma kaldığım yerden sağlıklı bir şekilde devam edebileyim ama olmuyo yapamiyorum icime soz geciremiyorum sevgim saygim herseyim ama elime yuzume bulastirmadan beceremiyorum artik saglikli bir sekilde huzurlu mutlu olsun istiyorum hayatimi...
işte ben böyleyim, biraz yamuk, biraz kırılgan, biraz beceriksiz ama çokça sevecen..
